🔩 Części

Część to jednostka produkcyjna warsztatu: połączenie Projektu z konkretnym materiałem, kolorami i wykończeniem. To jest to, co drukarka fizycznie produkuje.

---

Części nie mają własnej strony z listą

W przeciwieństwie do Projektów czy Produktów nie ma osobnej galerii Części. Otwierasz je ze szczegółów Projektu, do którego należą. Powód jest prosty: Część jest zawsze związana z Projektem — bez niego nie ma sensu.

Typowy przebieg wygląda tak:

1. Otwierasz Projekt z galerii.
2. W szczegółach projektu widzisz listę powiązanych Części.
3. Stamtąd tworzysz, edytujesz albo usuwasz Części.

---

Tworzenie Części

W szczegółach Projektu kliknij „Część”. Formularz poprosi cię o:

Pole	Opis
Materiał	Przełącznik Filament / Żywica. Konkretnego rodzaju (PLA, PETG, TPU, Standard…) nie wybierasz tutaj: wynika z koloru lub materiału, który przypiszesz.
Kolory	Jeden lub kilka kolorów z selektorem koloru (hex). Opcja wielokolorowa.
Wykończenie	Bez obróbki / Obrobiona / Pomalowana.
Koszt/kg	Cena kilograma materiału (€/kg), w wierszu Materiał tabeli kosztów. Wypełnia się na podstawie najdroższego przypisanego materiału. Zawsze możesz go edytować.
Waga	Gramy, które zużywa cała płyta (wpływa na koszt).
Czas	Ile trwa cały wydruk, w godzinach i minutach. Liczy się do kosztu: mnoży się go przez koszt godzinowy.
Części	Ile części na sprzedaż schodzi z tego wydruku. Domyślnie 1.
Koszt godzinowy	Ile kosztuje cię godzina pracy drukarki (€/h), w wierszu Druk tabeli kosztów. Pochodzi z Ustawienia → Koszty. Możesz go edytować.
Koszt na płytę	Ile kosztuje cała płyta: materiał + druk + wykończenie + koszty dodatkowe.
Koszt jednostkowy	Poprzedni koszt podzielony przez liczbę części. To on jest używany do ceny.

Koszty dodatkowe

Oprócz materiału, druku i wykończenia możesz doliczyć do części koszty dodatkowe: Opakowanie, Robocizna, Śruby i elementy złączne, Insert, Magnesy albo Inne (z dowolną nazwą). Dodajesz je przyciskiem + (Dodaj pozycję) w tabeli kosztów, a usuwasz przez Usuń pozycję.

Każda pozycja jest naliczana na jeden z dwóch sposobów, a sposób zmienisz, klikając go w wierszu:

• Na sztukę — naliczana raz za każdą część, która schodzi z płyty (na przykład jedno pudełko na figurkę).
• Na płytę — naliczana tylko raz, niezależnie od tego, czy drukujesz po jednej sztuce, czy po dwadzieścia.

Kwota wypełnia się wartością zalecaną w Ustawienia → Koszty → Wartości domyślne, ale zostaje zapisana na stałe w części: późniejsza zmiana tych wartości nie wpływa na już istniejące części. Jeśli wynagrodzenia masz już w koszcie godzinowym, nie wpisuj tu drugi raz tej samej robocizny; używaj tego tylko do pracy, której tam nie ma, na przykład montażu albo obróbki końcowej.

---

Drukowanie kilku sztuk naraz

Warto dobrze zrozumieć ten punkt.

Wszystko, co wpisujesz, opisuje całą płytę, a nie jedną sztukę: waga to zużycie całego wydruku, a czas to czas jego trwania. Pole Części mówi, ile części na sprzedaż z niego schodzi, i to ono zamienia jedno w drugie.

Dlaczego nie wystarczy podzielić na oko? Bo czas nie rośnie razem z liczbą kopii. W żywicy widać to najmocniej: każda warstwa naświetla całą płytę naraz, więc dwadzieścia miniatur tej samej wysokości drukuje się praktycznie tyle samo co jedna. W filamencie różnica jest mniejsza, ale nagrzewanie i przejazdy też się rozkładają. Jeśli policzysz koszt jednej sztuki z czasem całej płyty, wyjdzie bardzo drogo i jej nie sprzedasz.

Dlatego zobaczysz dwa koszty: łączny koszt płyty i koszt jednej sztuki. Do wariantu — a więc i do ceny — zawsze trafia koszt jednostkowy.

Wczytywanie diagramu…

Na liście części te, które drukuje się seriami, mają oznaczenie ×N, żeby nic ci się nie pomyliło: koszt widoczny po prawej to koszt jednej sztuki, ale waga i czas w środku dotyczą całego wydruku.

---

Plik ze slicera

W części jest sekcja Plik ze slicera, do której możesz upuścić plik wygenerowany przez twój program do slicowania. Akceptowane są .gcode.3mf, .gcode, .bgcode i .goo — czyli BambuStudio, Orca, PrusaSlicer, Cura i ChiTuBox.

Po wgraniu BolloPrint go odczytuje i proponuje to, co znalazł: wagę, czas, czy to filament, czy żywica, oraz wszystkie użyte materiały. Ty zaznaczasz, co zastosować, a czego nie. Nic się nie zmieni bez twojego potwierdzenia — plik to propozycja, a nie polecenie.

Materiały pojawiają się na liście z gniazdem, kolorem i gramami, łącznie z materiałem podpór, który też się zużywa i za który też się płaci. Jeśli zaznaczysz ten wiersz, kolory części staną się dokładnie tymi, których użyło zadanie.

Przypisanie materiałów jest obowiązkowe. Każdy kolor z pliku ma przycisk, którym wybierasz, któremu z twoich materiałów odpowiada — to ten sam selektor co zawsze, z twoim magazynem i ręczną paletą — a dopóki wszystkie nie zostaną przypisane, przycisk Zastosuj pozostaje nieaktywny. Licznik obok tytułu (0 z 2) pokazuje, ile jeszcze zostało.

Wybierz szpulę ze swojego magazynu: dzięki temu koszt używa jej rzeczywistej ceny.

Po lewej stronie każdego wiersza nadal widać to, co podał plik (kolor, rodzaj i gramy) — to jedyna wskazówka, żeby zdecydować, który z twoich materiałów to jest.

Każda część przechowuje jeden plik. Jeśli wgrasz kolejny, zastąpi poprzedni.

Niektórych danych, zależnie od programu, nie da się odczytać — wtedy wiersz jest wyszarzony i zamiast wymyślonej liczby pokazuje powód. Na przykład niektóre slicery, takie jak Cura, nie zapisują gramów.

---

Koszt a cena

Część ma koszt — tyle kosztuje cię jej wyprodukowanie: materiał, godziny pracy drukarki, wykończenie i koszty dodatkowe. Cenę sprzedaży określasz w Wariancie, a nie w Części. To rozdzielenie pozwala liczyć rzeczywiste marże w module Finanse.

Skąd się bierze koszt za kg? Koszt materiału liczy się jako waga × koszt za kg. Jeśli materiał jest z twojego magazynu, używana jest jego cena za kilogram. Jeśli nie ma ceny albo to kolor dodany ręcznie, używana jest cena twojego warsztatu dla tego rodzaju materiału (Ustawienia → Koszty → Wartości domyślne). Przy kilku materiałach — najdroższy.

W każdym przypadku możesz wpisać koszt za kg ręcznie. Przydaje się to, gdy część zawiera kilka materiałów: obliczenie automatyczne bierze najdroższy, więc nie oddaje rzeczywistych proporcji każdego z nich, a ręcznie ustawisz dokładną wartość. Zostaje ona zapisana w części: jeśli później zmienisz ceny domyślne albo ceny w magazynie, już utworzone części nie zmienią się same — przeglądasz je i aktualizujesz, kiedy chcesz (okrągła strzałka przy polu przywraca wartość automatyczną).

---

Gdy wpiszesz wartość ręcznie

Obok pola pojawi się okrągła strzałka, gdy tylko twoja wartość będzie się różnić od tej, którą obliczyłby BolloPrint. Kliknięcie jej przywraca wartość automatyczną. Jeśli niczego nie zmieniano, przycisku nie ma — dzięki temu od razu widzisz, czy tę liczbę wpisano ręcznie, czy pochodzi z aplikacji.

Działa to tak samo w trzech wierszach panelu kosztów, a każdy wraca do swojego źródła:

Wiersz	Do czego wraca
Materiał	do ceny za kilogram wynikającej z przypisanych materiałów — najdroższego
Druk	do kosztu godzinowego twojego warsztatu
Wykończenie	do kosztu ustawionego dla tego rodzaju wykończenia

Pod wpisaną przez ciebie wartością widać małym drukiem wartość automatyczną, żeby było widać, od czego odbiegasz, bez kasowania czegokolwiek.

Koszt jednostkowy też możesz wpisać ręcznie i ma on własną okrągłą strzałkę, która przywraca obliczenie automatyczne.

Pamiętaj, że przypisanie lub zmiana materiału ponownie wypełnia koszt za kg. To celowe: przy zmianie materiału koszt zwykle się zmienia. Jeśli była tam własna wartość, musisz wpisać ją jeszcze raz. Zmiana rodzaju wykończenia robi to samo ze swoim polem.

---

Od Części do Wariantu

Po utworzeniu Części możesz dodać ją do jednego lub kilku Wariantów Produktu. Wariant może łączyć kilka Części (na przykład zestaw trzech różnych figurek).